Η μνήμη

Ξύπνησα σήμερα με ένα μυστήριο όνειρο. Μια καλή μου φίλη λέει, η οποία μένει και στη πολυκατοικία μου, μετακόμιζε. Και αυτό μου φάνηκε πολύ άσχημο. Και μετά ξύπνησα. Και θυμήθηκα πως όντως μετακομίζει μέσα στην άλλη εβδομάδα. Και δε μετακομίζει έτσι απλά κάπου μέσα στο Λεκανοπέδιο. Τη κάνει για κοτζαμάν άλλη πόλη, Κόρινθο. Γνώρισε εκεί ένα παλικάρι και λένε να την παλέψουν παρέα τη κατάσταση. Και συνέχισα να είμαι στεναχωρημένος.

Πρώτη δουλειά λοιπόν ενώ έπινα τον καφέ μου, πριν ακόμα τελειώσω το πρώτο τσιγάρο, τηλεφωνάκι. Πότε τη κάνεις ρε? Μέχρι το τέλος της άλλης εβδομάδας?... oh well. Εν ριπή οφθαλμού κανονίστηκε να φάμε παρέα το βράδυ. Σε φόρο τιμής ένα πράμα στις τόσες φορές που ... χμ... μου έκανε το τραπέζι :-) Καλά. Μερικές φορές είχα μαγειρέψει και εγώ. :-) Απλώς επειδή το σπίτι μου συνήθως είναι το κλασικό εργένικο μπουρδέλο, τρώγαμε στο μπαλκόνι της.

Αυτή τώρα η φίλη τυγχάνει να είναι η βαφτιστήρα της συναδέλφου μου. Η οποία έμενε και αυτή μέσα στη πολυκατοικία μέχρι πρότινως. Και ένα κάρο φορές είχαμε μαζευτεί όλοι μαζί, για να φάμε, να δούμε παιχνίδια της εθνικής (όσο ήταν στη μόδα :-) ), να χαβαλεδιάσουμε.

Η μνήμη λοιπόν είναι ένα περίεργο πράμα. 5 χρόνια στην ίδια πολυκατοικία και θυμάμαι αποκλειστικά και μόνο τα καλά. Τα γέλια και το χαβαλέ. Το να έχει ο ένας το κλειδί του άλλου για να ποτίζει γλάστρες όταν έφευγε κάποιος. Το να ανεβαίνω σπίτι της, τυλιγμένος με τη κουβέρτα μέσα στο ασανσέρ, προκειμένου να δούμε ένα δηβηδη. Τη παρέα, τα παρτάκια, το τζέρτζελο.Και εκείνο το παζλ που είχαμε πάρει πριν 2 χρόνια και ποτέ δεν αξιωθήκαμε να κάτσουμε να φτιάξουμε.

Oh well. And life goes on I guess. Τουλάχιστον σήμερα ο ουρανός είναι γαλάζιος και έχει μια ανεπαίσθητη δροσούλα. Όπως και πριν 3 χρόνια, ανήμερα του Σταυρού, όταν πέθανε ο πατέρας μου.